درباره‌ی بک‌هوم

توی روزهای جنگ، خط‌ها قطع شد. آدم‌های بیرون نمی‌تونستن به کسایی که جا گذاشته بودن برسن — نه برای کمک، نه برای فرستادن چیزی، اغلب حتی برای این‌که بفهمن سالم‌ان یا نه.

ما هم جزو همون آدم‌ها بودیم. و چیزی که بعدش با ما موند، ترس نبود. این بود که بقیه‌ی وقت‌ها نیاز چقدر معمولی بود: یه نشتی که کسی نمی‌تونست بیاد ببینه، یه نوبت که باید یکی می‌بردشون، یه تولد که بی‌هیچ‌کس گذشت.

بک‌هوم هست تا این فاصله رو کوتاه کنه. نه که جای بودن رو بگیره — اما دور بودن به این معنی نباشه که نمی‌شه کمک کرد.

شما می‌گین چی پیش اومده. ما بررسی می‌کنیم چی لازمه، یه نفر محلی رو که بررسی‌اش کردیم پیدا می‌کنیم، و تا تموم شدنش کنارتون می‌مونیم.